Usłyszałem też kiedyś od mojej babci, że przed wojną były osoby zwane kamienicznikami. Wytłumaczyła mi ona, że kamienicznik to właściciel kamienicy, który żyje z jej najmu. To było dokładnie to, co czułem od zawsze – teraz potrafiłem to nazwać i wiedziałem dokładnie, co chcę robić w przyszłości.

Nie miałem jeszcze pojęcia jak się do tego zabrać, ale wiedziałem już czego chcę. I z tą myślą dorastałem. W szkole zacząłem interesować się biznesem i zacząłem pytać moją mamę o to, co robią jej klienci. Oczywiście nie wszystko mogła mi powiedzieć. Sam często po szkole przesiadywałem z nią i jej klientami w biurze. Pamiętam też poruszenie, gdy do szkoły przyjechał po mnie kierowca klienta mojej mamy (oczywiście S klasą). Do dziś mam sentyment do tego modelu. Potem jechaliśmy do biura, jadłem pieczonego kurczaka na obiad, zaś oni dyskutowali. Nie pamiętam z perspektywy czasu, czy cokolwiek rozumiałem z tego, lecz bardzo to lubiłem. To, co w mojej ocenie otrzymałem, to gigantyczna szansa na obserwowanie na przestrzeni lat poczynań naprawdę dużych przedsiębiorców – ich wzlotów i upadków i tego, co wywoływało te wzloty i upadki. Szczególnie w upadkach zauważyłem pewną prawidłowość.

Potem natrafiłem na wzmiankę o grze CASHFLOW. Byłem zafascynowany ideą, gdyż z artykułu jasno wynikało, że można mieć zarówno wspaniałe życie, spełniając swoje marzenia, jak i dochodowy biznes. To było coś, czego niestety nie zauważyłem u klientów mojej mamy, mimo że największy z nich zatrudniał ok. 1000 osób!

Zacząłem szukać w Internecie i tam spotkałem się z ideą Bogatego ojca. Na jednym z forów internetowych znalazłem kontakt do osoby, która miała grę CASHFLOW i poszukiwała osób do wspólnej rozgrywki. Zadzwoniłem do niej, umówiłem się i poszedłem na spotkanie. I tak ja, „znający” cały schemat postępowania, wylosowałem, jak mi się wydawało, dobry zawód. Kręciłem się w kółko w wyścigu szczurów. Kupowałem akcje i coś tam jeszcze, po prostu próbowałem inwestować. Do dziś pamiętam, jak bezsensowna wydawała mi się idea kupna nieruchomości i zaciągania na nią kredytu tylko po to, aby zarabiać 100 czy 200 dolarów miesięcznie. Na szczęście gospodarz naszego spotkania działał inaczej niż ja i po jakimś czasie on był właścicielem prawie całego szybkiego toru, a ja dalej tkwiłem w wyścigu szczurów. Wtedy coś do mnie dotarło…

Zacząłem więc inwestować tak jak on, ale niestety nasze spotkanie dobiegało końca i musiałem biec na ostatni tramwaj. Na drugi dzień kupiłem książkę Roberta Kiyosaki Kwadrant przepływu pieniędzy – i to było to! Wywarła ona na mnie takie wrażenie, że zacząłem czytać ją w kółko, a później pożyczyłem ją mojej mamie. Chciałem też pożyczyć moim kolegom, lecz ku mojemu zdziwieniu, moi znajomi ze studiów nie byli nią w ogóle zainteresowani.

Wiedziałem już jak ma wyglądać moje życie! Tak jak większość osób po lekturze książek Roberta Kiyosaki, chciałem zacząć inwestować w nieruchomości, gdyż wiedziałem, że to będzie mój konik. Znalazłem na forum człowieka, który bardzo sensownie wypowiadał się na temat nieruchomości i zacząłem go prosić (a właściwie „molestować”) o kontakt i możliwość uczenia się od niego. Zgodził się, ale pod kilkoma warunkami (oczywiście na wszystkie przystałem) oraz za opłatą 1500 zł – dla niego praktycznie nieodczuwalna kwota, a dla mnie wtedy gigantyczna. Spłacałem mu ją chyba ponad rok, jak nie dwa.

Robiłem to, co mi powiedział: zamiast na zajęcia chodziłem praktycznie na wszystkie licytacje komornicze do sądu, jeździłem wieczorami i spotykałem się z dłużnikami, aby się z nimi jakoś dogadać, przesiadywałem godzinami w kancelariach komorniczych i czytałem operaty. Innymi słowy uczyłem się i to w praktyce. To był dla mnie ciężki okres, głównie emocjonalnie, bo dość szybko okazało się, że najwięcej czasu spędzam z dłużnikami, choć z drugiej strony analiza ich postępowania dała mi gigantyczną dawkę wiedzy.

Uprzedzając Twoje pytania, nie kupuję nieruchomości na licytacjach komorniczych. Przede wszystkim nie pasuje mi to emocjonalnie, mam nad tym za małą kontrolę i jest to zbyt wolny sposób (nie mam wpływu na to jakie mieszkania pojawią się na licytacji). A poza tym dużo taniej kupuję nieruchomości na rynku wtórnym.

Wracając do historii…. Trwało to kilka lat. Wtedy też postanowiłem, że wkroczę dokładnie na taką drogę, jaką doradza Bogaty ojciec, czyli zacznę od biznesu. Cały czas byłem w branży nieruchomości, często umawiałem się z właścicielami lub pośrednikami, aby obejrzeć jakieś mieszkanie, lecz robiłem to tylko po to, aby nie „wypaść z rynku”. Wiedziałem bowiem, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym będę chciał kupić pierwsze mieszkanie na wynajem.

W międzyczasie poznałem osobę, która zaproponowała mi przyłączenie się do struktury w jednej z firm marketingu sieciowego. To była moja pierwsza styczność z MLM-em. Działałem tam aktywnie przez około rok. Moi sponsorzy zaszczepili we mnie jeszcze większą potrzebę samoedukacji i tak rozpoczęła się moja przygoda z szybkim czytaniem. Dzięki temu stworzyłem sieć trenerów Intelektualnie.pl, jak i portal PotrójnyEfekt.pl, na którym do dzisiaj można kupić kursy dotyczące szybkiego czytania i technik pamięciowych. Zyski zaś – zgodnie z nauką Bogatego ojca – reinwestowałem, najpierw w biznes, potem w nieruchomości.

Moje pierwsze mieszkanie było dużym wyzwaniem emocjonalnym, gdyż w wielu przypadkach to emocje biorą górę nad rozsądkiem. Zresztą widzę dziś wiele osób, które wiedzą, co robić, a jednak emocje powstrzymują je od osiągnięcia sukcesu. Za każdym razem kupowałem mieszkanie, które w jakiś sposób wykraczało poza mój komfort: były one coraz większe lub kupowałem je coraz częściej, były w gorszym stanie technicznym itd. Za każdym razem nowe doświadczenia, nowa nauka, nowe wyzwania i brak poczucia komfortu.

W ten sposób, w wieku 28 lat, dysponowałem wystarczającym portfelem nieruchomości, aby zostać rentierem. Teraz dalej zajmuję się wyszukiwaniem i zakupem nieruchomości, które potem wynajmuję (obecnie zarządzaniem najmem i przygotowaniem nieruchomości do wynajmu zajmuje się moja spółka). Podnajmuję też nieruchomości, które potem urządzam i wynajmuję dalej. Dzielę się moją wiedzą z osobami, które tak, jak ja, chcą pójść moją drogą i osiągnąć wolność finansową.

Mam świadomość, że opis tego, co robię teraz, jest dość skromny, ale chcę zwrócić Twoją uwagę na moją drogę, na której było wiele wzlotów i upadków. Teraz żyje mi się naprawdę bardzo komfortowo i bez większych zmartwień. Inwestuję dużo, łatwo też mi jest pozyskać kapitał na nowe inwestycje, co kiedyś było bardzo trudne i prawie graniczyło z cudem.

Zachęcam Cię, abyś odnalazł swoją prawdziwą pasję i zaczął realizować swoje marzenia. Jeśli postawisz na nieruchomości, chętnie wysłucham Twojej historii. Jeśli jednak pójdziesz inną drogą i będzie to Twoja prawdziwa pasja, też pewnie o Tobie kiedyś usłyszę. Czekam więc na Twój ruch!

Ja dalej wytrwale kroczę moją ścieżką i im dalej idę, tym więcej odkrywam nowych rzeczy oraz staję się twardszy i silniejszy. A tego nigdy się nie kupi – doświadczenie trzeba zdobyć, tak jak i ja to wciąż robię.

Wyzwaniem, jakie teraz stoi przede mną, jest inwestowanie w innym kraju niż Polska, jednocześnie utrzymując tutaj cały czas swoje tempo. Jest to tak naprawdę nowy temat, który musiałem podjąć, aby znów wykroczyć poza swoją strefę komfortu, bo jak to mawia Robert Kiyosaki: Gdy jesteś dużą rybą w małym stawie, czas zmienić staw na większy.

Niestety rozwój mojej kariery zawodowej był okupiony wielogodzinną pracą – czasami było to aż 80 godzin w tygodniu. Pamiętam, jak któregoś dnia przeczytałem, że człowiek średnio przepracowuje około 100 tysięcy godzin w ciągu swojego życia. Średnio pracujemy przez 45 lat, po 45 tygodni w roku, po 45 godzin tygodniowo. Uświadomiłem sobie, że ja swoją normę – 100 tysięcy godzin – wyrobię dużo wcześniej – już po ok 22 latach tak intensywnej pracy. Nie chciałem tak intensywnie pracować do osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego. W 1995 roku postanowiłem przestać pracować najpóźniej w czerwcu 2013 roku. W praktyce udało mi się mój swój plan zrealizować 4 lata wcześniej. W maju 2009 zrezygnowałem z pracy i w wieku 43 lat stałem się rentierem.

Decyzja, aby zostać rentierem miała też związek z tym, że okropnie nie lubię zimy. Ponieważ nie byłem w stanie przyzwyczaić się do tej pory roku, postanowiłem zimować w tropikach, tak jak bociany. Tylko z czego będę się utrzymywać? Dorywcza praca przez 6 miesięcy w roku jest zwykle mało płatna. Praca w tropikach, gdzie jest bardzo tania siła robocza, też nie rozwiąże mojego problemu. Dodatkowo wymaga pozwoleń, które nie są wcale łatwe do uzyskania.

I wtedy przypomniało mi się, że brat mojego ojca miał w Kenii kilka domów, które wynajmował. Pomyślałem, że to jest rozwiązanie, którego szukałem. Ponieważ jednak w Polsce bardziej popularne od domów są mieszkania, to postanowiłem zacząć inwestować w mieszkania na wynajem. Przychody z najmu miały mi zapewnić możliwość utrzymania standardu życia, do którego przyzwyczailiśmy się z moją rodziną, po tym jak przestanę pracować.

Pierwsze mieszkanie na wynajem kupiłem w 1998 roku. Po wielu latach oszczędzania kupiłem je za gotówkę. W 1998 roku nie było zresztą jeszcze w Polsce sensownych ofert kredytów hipotecznych. Od dziecka potrafiłem nie wydawać całego kieszonkowego, które dostawałem od rodziców. Kupowałem sobie to, co było mi potrzebne, ale nie wydawałem pieniędzy, tylko dlatego, że mogą mi wypalić dziurę w kieszeni. Zrozumiałem, że umiejętność życia poniżej swoich możliwości finansowych to jedna z kluczowych umiejętności niezbędnych do osiągnięcia wolności finansowej.

Moja droga do wolności finansowej nie miała dramatycznych zakrętów, zwrotów czy ślepych uliczek, nie otarłem się o bankructwo. Wymagała jednak konsekwencji, cierpliwości i systematyczności. Wbrew modom i trendom kupowałem małe, tanie kawalerki, najczęściej z rynku wtórnego. Szedłem na ilość, a nie na jakość, bo czułem, że ilość zapewni mi stabilność przychodów z najmu. Nie kupowałem apartamentów wakacyjnych ze względu na spore ryzyko sezonowości oraz uzależnienie od trendów; nie kupowałem też nieruchomości za granicą. Nigdy żadnego z zakupionych mieszkań nie sprzedałem, bo nie chodziło mi o pomnażanie mojego kapitału, tylko o tworzenie strumienia przychodu pasywnego.

Po jakimś czasie wspomagania się kredytami, banki uznały, że mam ich zbyt wiele. Zadawałem pytanie: I co z tego? Protestowałem, bo przecież nie miałem jakichkolwiek kłopotów z bieżącą obsługą kredytów. Banki pozostały odporne na moje argumenty, więc kolejne mieszkania kupowałem już tylko za gotówkę.

Obecnie moją misją jest pomóc jak największej liczbie osób w Polsce w osiągnięciu wolności finansowej. Realizuję ją na kilka sposobów – poprzez edukację, pomoc w inwestowaniu oraz poprzez wsparcie w zarządzaniu najmem.

Edukację, czyli dzielenie się swoją wiedzą i doświadczeniami, realizuję pisząc książki, artykuły, udzielając wywiadów oraz prowadząc prezentacje na uczelniach i dla organizacji biznesowych. Swoją strategię inwestowania opisałem szczegółowo w książce (już 5-tej z kolei!) Mieszkania na wynajem. Moja droga do wolności finansowej.

Pomoc w inwestowaniu realizuję udzielając porad i usługi przez moje spółki – Mzuri Investments, której specjaliści ciągle poszukują dobrych okazji rynkowych oraz Mzuri Crowd Fund Investing, której oferta skierowana jest głównie do osób, które nie posiadają wystarczających zasobów do rozpoczęcia inwestowania w mieszkania na wynajem.

Jak już wspomniałem na początku tej historii, moją pasją jest podróżowanie i poznawanie życia. Odwiedziłem już każdy, bez wyjątku, kraj na świecie. Te, które mi się najbardziej spodobały, zamierzam odwiedzić ponownie i spędzić w każdym z nich więcej czasu – może nawet całą zimę? Wiosny i lata zamierzam spędzać w Europie – co roku w innym mieście, w każde lato realizując się w innym zajęciu. Chcę popracować m.in jako agent ubezpieczeniowy, urzędnik w urzędzie gminy, sprzedawca paliwa na stacji, sprzedawca mieszkań u dewelopera czy kwiatów w kwiaciarni. A także jako kasjer w hipermarkecie, motorniczy tramwaju czy kierowca autobusu miejskiego. Marzy mi się praca w kanalizacji miejskiej, w zakładzie oczyszczania miasta, w zakładzie pogrzebowym, ale też w McDonaldzie czy jakiejś sieci pizzerii. Celem tych wszystkich „zawodów emeryta” jest poznanie życia z innej perspektywy.

Realizację planu wykonywania „zawodów emeryta” rozpocznę, gdy osiągnę 50-tkę. Niemniej w 2012 roku byłem już stewardem na Stadionie Narodowym w trakcie EURO 2012. Rok wcześniej pracowałem jako rachmistrz przy okazji Powszechnego Spisu Ludności. Obawiałem się, że takie okazje mogą się już nie powtórzyć za mojego życia. Były to bardzo ciekawe doświadczenia. Oprócz tego planuję co roku uczyć się innego języka. Władam już jedenastoma, przy czym w siedmiu potrafię opowiedzieć o wolności finansowej. Pozostałych nie znam jeszcze wystarczająco dobrze.

Mam sporo wolnego czasu, dlatego sporo czytam. Udało mi się przeczytać wiele wartościowych pozycji, w tym większość książek Roberta Kiyosaki. Na swoim blogu zamieszczam recenzje najciekawszych według mnie pozycji. To dzięki lekturze Kwadrantu przepływu pieniędzy (mojej ulubionej książki Roberta) dowiedziałem się, jak można nazwać to, co już od jakiegoś czasu robiłem. Wcześniej nazywałem to przygotowywaniem się do wcześniejszej emerytury. Dzięki lekturze Kwadrantu dowiedziałem się, że jest to wolność finansowa.

Nie skupiam się na porażkach. Zaliczyłem jakieś niepowodzenia, to nieuniknione. Natomiast – odpukać – nie były to wielkie niepowodzenia. Nie zbankrutowałem. Nie przysporzyłem sobie wrogów. Nie zostałem nigdy zwolniony z pracy. Nie popadłem w alkoholizm. Po prostu staram się być większym od swoich problemów, a w niepowodzeniach dostrzegać nie porażki, a raczej lekcje, które będą przydatne w przyszłości.

Ale tak naprawdę moja historia rozpoczyna się w 2000 r. Trochę przez przypadek, zacząłem wtedy współpracę z korporacją finansową, Europejskim Funduszem Leasingowym.

Jako handlowiec miałem za zadanie sprzedawać przedsiębiorcom finansowanie leasingowe różnych środków trwałych – jak samochody, maszyny czy komputery. Bardzo szybko okazało się, że moja wiedza na temat finansów była niewystarczająca i żadne szkolenie, jakie proponowała firma leasingowa, nie było w stanie jej poszerzyć.

Rozpocząłem więc poszukiwania na własną rękę i tak natrafiłem na książkę Roberta Kiyosaki Bogaty ojciec, Biedny ojciec. Doskonale pamiętam, że książka ta zrobiła na mnie ogromne wrażenie, jednak wtedy wydała mi się zbyt „teoretyczna”. Byłem przeświadczony, że Kiyosaki, opisując realia amerykańskie, nie może mi dać żadnych praktycznych wskazówek, bo przecież u nas w Polsce jest zupełnie inaczej. Po drugą z kolei książkę Roberta – Kwadrant przepływu pieniędzy nawet nie sięgnąłem, bo szkoda mi było pieniędzy… Jak teraz o tym myślę, to sam się sobie dziwię, jak mogłem być takim ignorantem!

Pracując przez ponad 5 lat jako handlowiec w firmie leasingowej, miałem szansę poznać co najmniej około 1000 przedsiębiorców. Podczas spotkań poruszałem wiele tematów biznesowych. Zadawałem różne pytania, m.in. Skąd pomysł na biznes? Jak zaczynałeś? Dlaczego zdecydowałeś się na założenie firmy? Przebywając w otoczeniu tych ludzi, przesiąkłem ich sposobem myślenia i zapragnąłem być jednym z nich. Z tego powodu w 2008 roku odszedłem z korporacji leasingowej i zostałem niezależnym doradcą ds. zakupu i sposobu finansowania. Plan był taki, aby świadczyć kompleksowe usługi doradztwa dla przedsiębiorców i budować ogólnokrajową sieć doradców.

Z kolei moja przygoda z CASHFLOW rozpoczęła się od prowadzenia klubu CASHFLOW. To, co wydarzyło się później, było trudne do wyobrażenia. Okazało się, że w Szczecinie są setki osób, które chcą zagrać w CASHFLOW, bo znają tę grę z książek Roberta Kiyosaki. Uczestnicy moich spotkań mogli wypracować w sobie nawyki myślenia według zasad prawej strony Kwadrantu CASHFLOW, czyli sposobu myślenia jaki mają przedsiębiorcze osoby tworzące biznesy oraz inwestorzy. Przełożyło się to na rzeczywiste działania i dzisiaj duża część z tych osób to przedsiębiorcy lub inwestorzy.

W lipcu 2010 r. wspólnie z absolwentami warsztatów założyliśmy stowarzyszenie. Stowarzyszenie powstało, aby promować edukację finansową. Umiejętność panowania nad finansami jest jedną z najbardziej niezbędnych umiejętności w życiu. Tak się składa, że w szkole nikt nas tego nie uczy. Stowarzyszenie bardzo szybko się rozwijało i dzisiaj współpracuje z wieloma szkołami, Uniwersytetem Szczecińskim, Narodowym Bankiem Polskim, Powiatowym Urzędem Pracy i regionalnymi organizacjami przedsiębiorców.

Obecnie prowadzę kilka projektów biznesowych w oparciu o spółki prawa handlowego, w których moimi wspólnikami i partnerami są absolwenci warsztatów i członkowie stowarzyszenia. Osoby te charakteryzuje podobny sposób myślenia, bo mamy szerszą perspektywę.

Niezależnym finansowo stałem się już w 1995 r., gdy poszedłem do pracy i zacząłem zarabiać swoje pierwsze pieniądze i przestałem prosić rodziców o kieszonkowe…

A tak na poważnie, to moja podróż do wolności finansowej wciąż trwa i tak naprawdę chcę, aby trwała do końca mojego życia. Podążając tą drogą poznałem tysiące ludzi, z setkami z nich utrzymuję kontakt bezpośredni. Współpracujemy przy różnych projektach, zarówno pro publico bono, jak i biznesowych. Wydarzyło się tak wiele fantastycznych rzeczy, że gdyby ktoś mi o tym powiedział w 2009 r., to nigdy bym mu nie uwierzył. Na przykład dzisiaj jedna z moich spółek – Kancelaria Przedsiębiorcy Sp. z o.o., założona z osobami poznanymi na warsztatach – ma siedzibę w Centrum Biznesowym Piastów Office Center, które w 2009 r. jeszcze nawet nie istniało, a jej klientami są m.in. inni absolwenci warsztatów prowadzący swoje firmy i tak się to wszystko rozwija.

Mój plan na przyszłość to realizacja wartościowego celu, jakim jest wspieranie ludzi przedsiębiorczych. Tak naprawdę realizuję ten cel zespołowo na poziomie Stowarzyszenia poprzez tworzenie sieci Klubów Ludzi Przedsiębiorczych na terenie całego kraju. Chcemy dotrzeć do tysięcy ludzi z Programem Rozwoju Osoby Przedsiębiorczej i zachęcić ich do przejęcia inicjatywy nad swoim życiem. Dla osób, które są już gotowe do działania oferujemy wsparcie w ramach Kancelarii Przedsiębiorcy, która wspiera przedsiębiorców w prowadzeniu i rozwoju ich własnych firm.

Jeśli miałbym wskazać swoją ulubioną książkę, to tak naprawdę trudno byłoby mi wymienić jedną. Przeczytałem ich setki. Patrząc z perspektywy czasu, duży wpływ na moje obecne pojmowanie biznesu wywarły książki z serii Bogaty Ojciec, które przeczytałem wielokrotnie na przestrzeni ostatnich 10 lat.

Moją największą porażką był brak mentora w początkowym okresie rozwijania firmy. Byłem osobą, która nawet jeśli nie wiedziała jak się coś robi, to i tak chciała zrobić to po swojemu. Popełniałem wszystkie możliwe błędy i to co najmniej dwukrotnie, aby się upewnić, że wymyślona metoda na pewno nie działa. Zrozumienie tego faktu zajęło mi prawie 15 lat. Mam nadzieję, że wszystko to, co najlepsze, jest jeszcze przede mną.

Przez 3 lata pracowałem w Hewlett Packard jako przedstawiciel handlowy. Mimo, że było to interesujące doświadczenie, zrozumiałem, że pracując tam dalej, nigdy nie będzie mnie stać na spełnienie moich motoryzacyjnych marzeń. Tak, to samochody motywowały mnie do samorozwoju i wyznaczały życiowe celowe.

Tym razem postanowiłem zmienić strategię i zająłem się doradztwem finansowym widząc potencjał właśnie w tej branży. Mimo, że należałem do pierwszych roczników, które ominęła obowiązkowa służba wojskowa, mogę śmiało powiedzieć, że praca w doradztwie była jak wojsko. Dyscyplina, rozwój i zaangażowanie na 100 procent. Choć praca była bardzo ciężka, nareszcie odkryłem coś, co dawało mi prawdziwą satysfakcję.

Uwielbiam kontakt z ludźmi. Praca w sektorze finansowym pozwoliła mi odkryć narzędzia, które z powodzeniem można wykorzystać w życiu, ZARABIAJAC NA TYM KROCIE. Wprawdzie wtedy jeszcze nie myślałem o inwestowaniu w nieruchomości, jednak wyznaczyłem sobie ambitny cel – przed trzydziestką stać się wolnym finansowo. Miałem jeszcze tylko sześć lat.

Na początku drogi, którą obrałem po raz pierwszy zetknąłem się z książką Roberta Kiyosaki Bogaty ojciec, Biedny ojciec. Mimo, że od dawna o niej słyszałem, musiały minąć lata zanim zdecydowałem się ją przeczytać. Teraz z perspektywy czasu, uważam to za moją największą życiową porażkę. Biorąc pod uwagę, ile się z niej nauczyłem i jak zmieniła moje podejście do pracy do dzisiaj zastanawiam się co by było, gdybym przeczytał ją wcześniej.

Czas mijał, a ja zmieniłem firmę doradczą. Doradców finansowych uczy się, że inwestowanie w nieruchomości jest trudne, ryzykowne i przynosi maksymalnie 3-4% dochodu rocznie, a pieniądze lepiej jest zainwestować w program regularnego oszczędzania. Co ciekawe, większość doradców nie korzysta z takiego programu, ciekawe dlaczego…?

Zdobywałem wiedzę, zdobywałem doświadczenie, ale bez pomocy książek Roberta przełom w moim życiu nigdy nie byłby możliwy. Gdy tylko przeczytałem książki Bogaty ojciec, Biedny ojciec oraz Kwadrant przepływu pieniędzy, mój świat wywrócił się do góry nogami. Nic już nie było takie samo.

Był rok 2012. Do 30. urodzin pozostało mi jeszcze niespełna 3 lata. Czas uciekał… W pewną kwietniową środę 2012 roku, dzień po przeczytaniu drugiej książki Roberta, zapisałem się na szkolenie z inwestowania w nieruchomości. Dzień po jego ukończeniu rzuciłem pracę w korporacji i otworzyłem własne doradztwo kredytowe. Po latach spędzonych w przekonaniu, że na nieruchomościach zarabia się co najwyżej jak na lokacie, wybudziłem się ze snu. W tym momencie wiedziałem już, że to fikcja. Inwestowanie w nieruchomości NIE jest trudne, NIE jest ryzykowne i NIE wymaga dużego kapitału własnego. Nie wierzcie, jeżeli ktoś mówi Wam inaczej!

Dzięki szkoleniom poznałem dziesiątki inwestorów, którzy wkrótce zostali moimi klientami, a kilku z nich nawet wspólnikami. Za sprawą pośrednictwa przy kredytach hipotecznych, pomogłem setkom inwestorów w dotarciu do wymarzonej wolności finansowej. Widząc tysiące różnych przypadków, dziś niewiele może mnie zaskoczyć.

Moja wiedza okazała się na tyle unikalna, że postanowiłem się nią podzielić, wydając pierwszy w Polsce kompletny podręcznik. Tak narodziła się książka Tajna broń kredytobiorcy. Jest to książka szczególnie ważna dla inwestorów korzystających z kredytu hipotecznego w nabywaniu nieruchomości – napisana przez inwestora dla inwestora.

W wieku 28 lat kupiłem własną nieruchomość na kredyt, aby czerpać dzięki niej przychód pasywny z wynajmu. Choć jest to dobry sposób na uzyskanie wolności finansowej, dla mnie okazał się niewystarczający, ponieważ był zbyt wolny. Trzydzieste urodziny zbliżały się wielkimi krokami, zostało mi mniej niż 1,5 roku. Postanowiłem postawić wszystko na jedną kartę i zająć się podnajmem. Na początku wraz ze wspólnikami podnajęliśmy dom położony blisko warszawskiej wyższej uczelni – Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Dziś rozglądamy się już za dużymi budynkami posiadającymi minimum 80 pokoi.

Do tego czasu przeszedłem przez wszystkie kwadranty: od P – pracownika, poprzez S – samozatrudnienie, aż po kwadrant B – biznes. Cały czas pamiętałem słowa Roberta Kiyosaki – trzymaj się jak najbliżej nieruchomości. Cel, jakim była wolność finansowa, został osiągnięty na prawie 9 miesięcy przed wyznaczonym terminem. Co więcej, to dopiero początek.

Nieruchomości mają ogromny potencjał inwestycyjny, a dla mnie są przepustką do spełnienia motoryzacyjnych celów. Moim największym marzeniem jest Jaguar E. Dzięki posiadaniu przychodu pasywnego zwiedzam świat – w tym roku lecę na motoryzacyjną wycieczkę do Stanów Zjednoczonych, coś co jeszcze kilka lat temu było poza moim zasięgiem. Marzenia – warto je mieć i warto je spełniać! Wiem, że jest to możliwe! Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje marzenia. Pomóż im, aby się spełniły – pobierz bezpłatny fragment książki!